با صدای خوردن بارون به شیشه ی پنجره از خواب بیدار شدم...به نظر رویایی میاد...اما رویایی در کار نیست!...یه نیم نگاه از گوشه ی پنجره به بیرون می تونه قشنگ باشه....زمین خیس شده...خیس خیس...دیشب هم همین طوری خیس بود...گذشتن از وسط یه چهارراه خلوت با یه زمین خیس و انعکاس نور چراغ راهنما رو قطره های باورن معمولا حس شعر گفتن رو تو آدما بیدار میکنه...اما من نمی دونم چرا همچین حسی بهم دست نداد....فقط دوست داشتم همون جا وسط چهارراه بشینم...درست وسط وسطش...و به چراغ راهنما خیره بشم و ببینم تا کی می خواد چشمک بزنه...واسه کی داره چشمک می زنه وقتی ماشینی از اونجا رد نمیشه!...حس کردم دیگه چشماش نمی خوان روشن و خاموش بشن...تکرار خسته کننده ای رو هر روز و هر شب تکرار می کنه...شاید تنها دلخوشیش همینه که تو یه شب بارونی انعکاس نورشو تو قطره های بارون ببینه و به ادامه ی زندگی امیدوار بشه...یا شایدم دلش می خواد صدای رعد و نور برق با هم اونو بشکنن و از این روز مرگی و شب مرگی راحتش کنن...حس نشستن وسط یه چهار راه خلوت درست مثل حس رد شدن از وسط یه چهار راه شلوغ با چشمهای بسته بود...وقتی صدای بوق ماشینا گوشتو کر کرده باشه و پلک هات هم چشمتو کور...اصولا کسی فکر نمی کنه روشن دلی و به کمکت نمیاد...تنها فکری که عابرهای پیاده ای که در موازاتت درحرکتن  می کنن اینه که میگن دلش تاریکه و تو رو به حال خودت رها می کنن و می ذارن از وسط اون چهار راه شلوغی که بیشتر مرگ توش دیده میشه تا زندگی، رد بشی...صدای هیچ ترمزی اون موقع گوشهاتو شنوا نمی کنه...بالاخره یه روز منم از این بن بستم بیرون میام و دار و ندارمو میریزم تو یه چمدون سیاه و میرم...به این فکر نکردم که کجا میرم...شاید رفتم نشستم وسط همون چهار راه...شاید اونقدر بشینم تا اون چهار راه خلوت تبدیل به اون چهار راه شلوغه بشه و بعدش چشم هامو ببندم و از وسطش رد بشم... تو این حال و هوا  پنجره رو باز کردم...باد و بارون مثل سیلی  به صورتم خوردن ...تازه نفسم بالا اومد...آخیش... داشتم خفه میشدم...دلم می خواست سر آسمون داد بزنم...اونقدر داد بزنم تا عصبانی بشه و رعد و برق بزنه....یا اینکه از دستم ناراحت بشه و تا ابد گریه کنه و منم زیر نم نم بارون چشماش یواشکی گریه کنم...باد وبارون همین جوری به صورتم سیلی می زدن و صورتمو سرخ می کردن...اما انگار با هر سیلی اون ، من دوباره زنده می شدم....آره...بارون همیشه فقط تو کتابها و قصه ها قشنگ نیست...هر چند زندگی هم قصه ای بیش نیست!... چترتو بشکن...بعدش ادامه ی قصه ی زندگیتو بخون...